Aslında ben hep duyardım. Bilirdim de aslında. Görebilirdim, iliklerimde bile hissederdim hatta. Anlardım bile, hem de düşündüklerini eşzamanlı düşünerek. Ses etmezdim hiç ama bilirdim. Çok ta hoşuma giderdi elbette. Sonuçta ilk kez böyle bir his kaplamıştı benliğimi. Ben bilmiyordum her davranışın önemini ve edilen sözlerin kıymetini. İhtisasım başka alanlaraydı benim, anlamazdım böyle gönül işlerinden ama yatkınlığım varmış demek ki.
Allah kahretsin yine yanıyor içim.
Durdur şunu ne olur, söylemeyeyim etmeyeyim diyorum ama bu kadarı fazla değil mi bir kula?
Hiç bilmediğim, daha önce ya iki bilemedin üç kere oturduğum koltukta önümdeki ayları geçirecek olmam yeterince moral bozuyor zaten. Zaten yeterince acıyor.
Sigara bile içemiyorum.
Şuraya gelip dertleşeyim dedim de, her zaman derdimi çözen ben bile derdimi çözemiyor onu gördüm.
O değil de, alsa da kurtulsam be.
Geçmez bu geçmez, anladım.
Allah kahretsin yine yanıyor içim.
Durdur şunu ne olur, söylemeyeyim etmeyeyim diyorum ama bu kadarı fazla değil mi bir kula?
Hiç bilmediğim, daha önce ya iki bilemedin üç kere oturduğum koltukta önümdeki ayları geçirecek olmam yeterince moral bozuyor zaten. Zaten yeterince acıyor.
Sigara bile içemiyorum.
Şuraya gelip dertleşeyim dedim de, her zaman derdimi çözen ben bile derdimi çözemiyor onu gördüm.
O değil de, alsa da kurtulsam be.
Geçmez bu geçmez, anladım.