bu mudur

Yatakta yalnız başına yatar vaziyetteyken televizyon izlemek. Beşiktaş'tan bahsediyorlar. Analiz, Mustafa Denizli vs. Övüyorlar durmadan da pek dinlemiyorum doğrusu. Kulaklarımda sesler uğulduyor. Bacaklarım da ağrıyor. Dizlerim özellikle. Televizyondan hala sesler geliyor. Kanepeye uzanmışım, kafamın dibinde de yastıklar var. Gözüm ilişti şimdi de yazayım dedim. Avizenin de televizon ışığından dolayı gölgesi vuruyor tavana. Enteresan bir görüntü. Ellerim üşüyor, altıma üstüme de hep iki kat giyindim. Battaniyemi de aldım ama ellerimi kapatamıyorum. Dizüstünün altına tutuyorum ellerimi ben de.

Buralarda kimsecikler yok. Dediğim gibi, bir televizyon, birkaç yastık. Birkaç da tablo var duvarlarda. Dışarıdan da kırmızı bir ışık vuruyor içeri. Kar yağacak gibi görünüyor ama o kadar çok üşüyorum ki kalkıp bakacak halde değilim. Uykum da geldi. Bunu söyledim de, düşündürdü beni. Sabaha sağ çıkmama ihttimalim nedir acaba? Donarak ölsem? Sanırım üç gün sonra o iğrenç kokudan mütevellit, bulurlardı cesedimi. Ne kadar kötü be, ne kadar acı. Ya da değil. Bak yine şu çok sevdiğim cümle. Herkesi sessizce bir yerlerden izlemek. Gerektiğinde ihtiyacı olanın yanında olabilmek bu sayede. Bak bu beni sevindiriyor. Yine de gerçeklere dönüp şimdiki zamana devrettğimde, gördüğüm manzara berbat işte. Sorası geliyor insanın.

Bu mudur?